L.van Beethoven - Symfonie 1-9 KPL Haitink, Concertgebouw 1998 (6LP)

 Wydany w 1988 roku przez Philips Digital Classics komplet 416 822‑1 to nie przypadkowa reedycja, ale specjalne wydawnictwo rocznicowe — logo "100 Years Concertgebouw Orchestra" na okładce odnosi się do stulecia słynnej amsterdamskiej orkiestry, założonej w 1888 roku. Kulminacją obchodów był koncert galowy w kwietniu 1988 r. z udziałem holenderskiej rodziny królewskiej, transmitowany później także w telewizji i radiu jako wydarzenie narodowe. Ten komplet symfonii Beethovena był więc swoistym "pomnikiem fonograficznym" postawionym orkiestrze przez jej wieloletniego szefa, Bernarda Haitinka, i wytwórnię Philips.

Cykl nie powstał w jednej sesji, lecz był budowany etapami przez trzy lata, co jest typowe dla dużych projektów Philipsa tamtej ery:

• 1985 — Symfonia nr 7, Symfonia nr 8 oraz uwertura "Egmont" (sesje październikowe, m.in. 23.10.1985)

• 1986 — Symfonia nr 5 (kwiecień, 15.04.1986) i Symfonia nr 6 "Pastoralna" (23.04.1986)

• 1987 — Symfonie nr 1, 2, 3, 4 oraz nr 9 (m.in. sesje z marca i kwietnia 1987, np. 14.03. i 29.04.1987)

Wszystkie sesje odbyły się w Grote Zaal Concertgebouw w Amsterdamie — tej samej sali, której stulecie box celebrował . To sprawia, że nagranie ma podwójną wartość dokumentalną: jest zarówno artystycznym zapisem cyklu Beethovenowskiego Haitinka, jak i akustycznym "portretem" sali w jej setnym roku istnienia.

Za pulpitem stał Volker Straus, kluczowa postać w historii Philipsa — zatrudniony w wytwórni od 1960 roku, rozwinął unikalny model pracy, w którym producent był jednocześnie inżynierem balansu (bez oddzielnego "sound engineera"), argumentując, że inżynier nieobeznany z muzyką nie jest w stanie wykonać dobrej pracy. Straus produkował dla Philipsa nagrania m.in. Colina Davisa, Claudia Arrau, Henryka Szeryng, Alfreda Brendla i Beaux Arts Trio, ale jego współpraca z Haitinkiem i Concertgebouw uznawana jest za szczytowe osiągnięcie kariery. 

Co ciekawe, w materiałach towarzyszących temu cyklowi Straus osobiście opisał swoją metodologię balansu dźwięku — inaczej podchodząc do symfonii 1–8 niż do monumentalnej Dziewiątej z chórem i solistami, co udokumentował w "notatkach produkcyjnych" dołączanych do wydania. To on jest odpowiedzialny za credit "Producer, Engineer [Balance], Edited By" widoczny na etykietach poszczególnych płyt.

Rok 1988 to moment, w którym CD ostatecznie wypierało winyl w segmencie muzyki klasycznej — stąd nakład LP był z założenia znacznie mniejszy niż CD, co tłumaczy wspólny booklet zaprojektowany pierwotnie pod format płyty kompaktowej.