Franz Anton Hoffmeister (1754–1812)
Człowiek renesansu swoich czasów – i to dosłownie. Hoffmeister napisał kilkadziesiąt symfonii (Deutsche Biographie wymienia 66), koncerty fortepianowe i słynny Koncert na altówkę, a jednocześnie prowadził jedno z najważniejszych wydawnictw muzycznych epoki, publikując dzieła Mozarta, Haydna i Beethovena. Założone przez niego w Lipsku Bureau de Musique to dzisiejsze wydawnictwo C.F. Peters. Jako kompozytor pozostał w cieniu swoich autorów – ironia historii.
Georg Joseph Vogler – Abbé Vogler (1749–1814)
Postać wyjątkowa nawet jak na barwną epokę. Ksiądz, teoretyk, organista-reformator i nauczyciel Carla Marii von Webera oraz Meyerbeera. Pisał opery, muzykę sakralną, symfonie i utwory fortepianowe. Mozart uważał go za szarlatana – ale warto pamiętać, że w Mannheimie obaj rywalizowali o pozycję na dworze, a uczniowie Voglera wspominali go z wdzięcznością.
Inni, których warto szukać na LP i CD
- Carl Ditters von Dittersdorf (1739–1799) – autor cyklu symfonii według „Metamorfoz” Owidiusza; współczesny Mozarta, grał z nim w kwartecie.
- Johann Baptist Vanhal (1739–1813) – skrzypek i kompozytor, który grał w kwartecie razem z Mozartem, Haydnem i Dittersdorfem.
- Joseph Woelfl (1773–1812) – pianista, który w 1799 r. zmierzył się z Beethovenem w słynnym pojedynku na improwizację u barona Wetzlara; świadkowie nie byli zgodni, kto wygrał.
- Carl Friedrich Abel (1723–1787) – mistrz violi da gamba, bliski współpracownik Johanna Christiana Bacha w Londynie.
- Jan Dismas Zelenka (1679–1745) – czeski kompozytor, bogaty kontrapunkt, złożona harmonia; Bach go podziwiał.
- Johann Friedrich Fasch (1688–1758) – melodyczna inwencja, muzyka orkiestrowa i wokalna godna odkrycia.
- Antonio Soler (1729–1783) – hiszpański mnich i wirtuoz klawesynu, prawdopodobnie uczeń Domenica Scarlattiego.
Łączy ich jedno: w swoich czasach byli cenieni, a z repertuaru wypadli nie z powodu braku talentu, lecz dlatego, że historia muzyki lubi listy rankingowe. Na szczęście czarna płyta pamięta lepiej.
Wojtek Padjas