Helmut Walcha gra cztery wielkie Toccaty i Fugi Jana Sebastiana Bacha na
organach kościoła Sint-Laurenskerk w Alkmaar. Czerwony znaczek STEREO na okładce to znak
pionierskich nagrań Deutsche Grammophon z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych —
kiedy inżynierowie nagrywali przestrzennie, zanim rynek był na to gotowy. Na płycie spotykają się
dwie sesje nagraniowe: BWV 565 i BWV 564 powstały we wrześniu 1956 roku, BWV 540 i BWV
538 — sześć lat później, we wrześniu 1962. Nagrania z 1956 rok — to pionierskie stereo,
mikrofonowe ujęcie przestrzeni kościoła Sint-Laurenskerk . Te z 1962 roku są dojrzalsze
brzmieniowo, bardziej osadzone — Walcha i realizatorzy wiedzieli już, jak ten instrument i ta
akustyka zachowują się na taśmie. Walcha był niewidomy. Całego Bacha organowego — ponad
dwieście utworów — grał z pamięci. To dwa razy po prawie 40 godzin muzyki .
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google